Praktijk voor verliesbegeleiding

Nelly Troost

Tussen het volhouden door mag je best even uitrusten
Olaf Hoenson

Dat doe je toch gewoon
In Nederland zijn er in 2014 ruim 4 miljoen mantelzorgers. Vaak noemen mensen zichzelf geen mantelzorger. ‘Dit doe je toch gewoon voor je familie’ is dan het antwoord.  Gelukkig maar, want waar waren we zonder mantelzorgers?

Voorbeelden

  • Een partner die door een ongeval een dwarslaesie heeft gekregen en de rest van zijn of haar leven in een rolstoel zit. De droom om de toekomst die ze samen voor ogen hadden, valt in duigen.
  • Een baby wordt geboren. Nog een derde kindje………..met een hersenafwijking. Dát wat nog een mooie aanvulling van het gezin moest worden, zet alles in een ander licht.
  • De zorg voor je dementerende moeder die jou meestal niet meer herkent als dochter. Vroeger was de band niet al te goed tussen jou en haar. Ze was er niet echt voor je. Nu voel je het toch als je taak om wekelijks bij haar langs te gaan. Een worsteling met gevoelens van vroeger en nu.

Ook al is er in bovenstaande situaties niemand overleden, er is verlies van een droom, van een verlangen dat niet uit zal komen. Is het normaal gesproken al moeilijk om bij de pijn van verlies stil te staan, als mantelzorger heb je het vaak zo druk dat dit er al helemaal niet van komt. Daarbij: ze is er toch nog…. ik ga er niet zielig over doen!

Zoals een litteken
We noemen dit diffuus verlies. Verlies wat de buitenwereld niet ziet en wat nooit stopt. Zoals een litteken waar de korst steeds weer vanaf gaat. Je kunt het niet afsluiten zoals bij een overlijden.

Ik zie de mantelzorger die het zo jarenlang is gelukt om door te gaan. Ik heb bewondering voor hun kracht en doorzettingsvermogen……en vooral liefde!

In gesprek gaan
Totdat het teveel wordt en er psychische- en/of lichamelijk klachten de kop op steken. De pijn van het verlies is vast gaan zitten. Door hier uiting aan te geven zie ik mensen weer opveren, op adem komen en in gesprek gaan met hun familieleden. 

 

Delen